นั่งร้านแบบพอร์ทัลเป็นนั่งร้านชนิดหนึ่งที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในงานก่อสร้าง เนื่องจากโครงสร้างหลักมีรูปร่างคล้าย "ประตู" จึงเรียกว่านั่งร้านแบบพอร์ทัล หรือนั่งร้านแบบพอร์ทัล หรือที่รู้จักกันในชื่อโครงนกอินทรีหรือโครงเครน นั่งร้านชนิดนี้ประกอบด้วยโครงหลัก โครงขวาง คานค้ำยันแนวทแยง แผ่นนั่งร้าน ฐานปรับระดับ ฯลฯ เป็นหลัก

นั่งร้านแบบพอร์ทัลเป็นหนึ่งในนั่งร้านที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในงานก่อสร้าง เนื่องจากโครงสร้างหลักมีรูปร่างคล้าย "ประตู" จึงเรียกว่านั่งร้านแบบพอร์ทัล หรือที่รู้จักกันในชื่อโครงนกอินทรีหรือโครงคาน นั่งร้านชนิดนี้ประกอบด้วยโครงหลัก โครงขวาง คานค้ำยันแนวทแยง แผ่นนั่งร้าน ฐานปรับระดับ ฯลฯ นั่งร้านแบบพอร์ทัลเป็นเครื่องมือในการก่อสร้างที่พัฒนาขึ้นครั้งแรกโดยสหรัฐอเมริกาในช่วงปลายทศวรรษ 1950 เนื่องจากมีข้อดีคือประกอบและถอดประกอบได้ง่าย เคลื่อนย้ายสะดวก รับน้ำหนักได้ดี ปลอดภัยและเชื่อถือได้ และให้ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่ดี จึงได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็ว ในช่วงทศวรรษ 1960 ยุโรป ญี่ปุ่น และประเทศอื่นๆ ได้นำเข้าและพัฒนานั่งร้านชนิดนี้อย่างต่อเนื่อง ในยุโรป ญี่ปุ่น และประเทศอื่นๆ การใช้นั่งร้านแบบพอร์ทัลมีมากที่สุด คิดเป็นประมาณ 50% ของนั่งร้านทุกชนิด และมีบริษัทมืออาชีพจำนวนมากที่ผลิตนั่งร้านแบบพอร์ทัลระบบต่างๆ ก่อตั้งขึ้นในหลายประเทศ

นับตั้งแต่ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา จีนได้ทยอยนำระบบนั่งร้านแบบโครงสร้างสำเร็จรูป (portal scaffold system) จากญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และประเทศอื่นๆ มาใช้ในการก่อสร้างอาคารสูงบางแห่งและได้ผลลัพธ์ที่ดี ระบบนี้ไม่เพียงแต่ใช้เป็นนั่งร้านภายในและภายนอกอาคารเท่านั้น แต่ยังใช้เป็นนั่งร้านสำหรับพื้นคอนกรีต โครงสร้างคาน และนั่งร้านเคลื่อนที่ได้อีกด้วย จึงมีฟังก์ชันการใช้งานที่หลากหลาย จึงเรียกได้ว่าเป็นนั่งร้านอเนกประสงค์

ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ผู้ผลิตในประเทศบางรายเริ่มเลียนแบบนั่งร้านแบบโครงเหล็ก จนกระทั่งปี 1985 มีผู้ผลิตนั่งร้านแบบโครงเหล็กเกิดขึ้นต่อเนื่องกันถึง 10 ราย นั่งร้านแบบโครงเหล็กได้รับความนิยมและนำไปใช้ในโครงการก่อสร้างในบางพื้นที่อย่างกว้างขวาง และได้รับการยอมรับจากหน่วยงานก่อสร้างในกว่างต้า อย่างไรก็ตาม เนื่องจากข้อกำหนดของผลิตภัณฑ์และมาตรฐานคุณภาพที่แตกต่างกันของแต่ละโรงงาน ทำให้เกิดความยากลำบากในการใช้งานและการจัดการของหน่วยงานก่อสร้าง ซึ่งส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อการส่งเสริมเทคโนโลยีใหม่นี้

ในช่วงทศวรรษ 1990 นั่งร้านแบบนี้ยังไม่ได้รับการพัฒนาและมีการใช้งานในงานก่อสร้างน้อยลงเรื่อยๆ โรงงานผลิตนั่งร้านแบบโครงเหล็กหลายแห่งปิดตัวลงหรือเปลี่ยนไปผลิตอย่างอื่น เหลือเพียงไม่กี่แห่งที่มีคุณภาพการผลิตที่ดีเท่านั้นที่ยังคงผลิตต่อไป ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพัฒนานั่งร้านแบบโครงเหล็กสามขาแบบใหม่ให้สอดคล้องกับลักษณะทางสถาปัตยกรรมของประเทศเรา